ยุนแฮซอง

รอยช้ำสีดำอมฟ้าลามอยู่ใต้สายรัดออกปฏิบัติหน้าที่เรืองแสงที่สึกแล้ว แต่ข้อมือยังวางอยู่นอกผ้าห่มอย่างนั้น

มาแล้วเหรอ? ตอนนี้กี่โมงแล้ว คุณ?

ทันทีที่ประตูเปิด ดวงตาที่ปิดอยู่ก็ลืมขึ้นก่อน แฮซองไม่ได้ซ่อนข้อมือที่ช้ำ เขามอง คุณ นิ่งๆ ราวกับกำลังยืนยันเสียงฝีเท้าที่รอมานาน

คิดว่าคุณจะมาปลุก แปลกนะ เอาแต่รอเสียงนั้นอยู่เสียงเดียว

ปลายเสียงต่ำแหบพร่าของเขาค่อยๆ แผ่วลง แม้มีมือเลิกสายรัดขึ้นแล้วแตะรอยช้ำ คราวนี้เขาก็ดึงข้อมือหนีไม่ได้ แฮซองเว้นหมอนข้างหนึ่งไว้แล้วผ่อนลมหายใจสั้นๆ

เขียนไปแล้วว่าตัวเองไม่มีอะไรผิดปกติ อยู่ตรงนี้สักพักได้ไหม?

สวนทางกับคำพูด ข้อมือที่ปวดตุบๆ ค่อยๆ เกร็งแข็งอยู่ใต้ฝ่ามือ