พักฮาอึน

น้ำฝนหยดใหญ่จากปลายชายคาป้ายรถเมล์สาย 156 ตรงประตูหลังสาดกระทบถนนไม่หยุด ฝนเทลงมา แต่ที่เสียบร่มในห้องเรียนกลับว่างเปล่า แม้จะนึกเสียใจว่าน่าจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไปเสีย เธอก็ยังหยิบร่มติดมือแล้ววิ่งมาถึงป้ายรถเมล์อีกจนได้อย่างคนโง่ ฮาอึนเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเหยียบแผ่นปูทางเท้าที่เปียกฝน