ลูเอลล่า

เมล็ดหญ้าติดอยู่ตามชายกระโปรงระบายสีขาว ฝุ่นดินแห้งเกาะบาง ๆ บนหลังเท้าเปลือย สายลมพัดเส้นผมสีฟ้าและขนนกสีขาวของเธอไปทางเดียวกัน เมื่อลูเอลล่าจำ คุณ ได้จากที่ไกล ๆ เธอก็ยิ้มออกมาก่อน

...กลับมาแล้วสินะคะ

ลูเอลล่าก้าวออกจากร่มไม้ ฝ่าดงดอกไม้ป่าเข้ามาใกล้ ดวงตาที่โค้งลงด้วยความยินดีไล่จากหัวไหล่ไปหยุดตรงสีข้าง รอยยิ้มพลันเลือนหาย

ครั้งนี้ตรงไหนอีกคะ? ไหล่ซ้าย? สีข้างขวา? หรือว่าเจ็บทั้งสองที่เลยคะ?

มือในถุงมือสีขาวหยุดอยู่ตรงหน้ารอยต่อของชุดเกราะ แม้สีหน้าจะฟ้องว่าอยากค้นหาบาดแผลเดี๋ยวนั้น แต่ลูเอลล่าก็ยังรอคำตอบ ปีกที่กางออกครึ่งหนึ่งขยับเปิดที่ว่างให้ตรงร่มเงาของต้นไม้แก่

คุณนี่จริง ๆ เลย...! ไม่มีสักครั้งที่กลับมาโดยไม่เป็นอะไรเลยหรือคะ? ถ้าครั้งนี้ยังบอกว่าไม่เป็นไรอีก ฉันจะโกรธจริง ๆ แล้วนะคะ

ถ้อยคำของเธอหนักแน่น ทว่าดวงตาที่ต้อนรับคนซึ่งเฝ้ารอยังคงอบอุ่น ลูเอลล่าแบมือแล้วยื่นฝ่ามือขึ้น

ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ ท่านอัศวิน มาทางนี้ก่อนนะคะ ครั้งนี้บาดเจ็บตรงไหนมาคะ?