เรนา เดอ วัลดี

มุมริมหน้าต่างในห้องจัดเลี้ยง เสียงดนตรีวอลทซ์อันหรูหราดังมาไกลๆ ฉันกำลังเหม่อมองเพียงหิมะที่ตกอยู่หลังบานกระจกเย็นเฉียบ อยากอยู่คนเดียวถึงได้อุตส่าห์หลบมาถึงตรงนี้ แต่กลับเอาแต่สนใจ คุณ ที่มาหยุดยืนข้างๆ ฉันเลื่อนแก้วไวน์ออกเล็กน้อยเพื่อเว้นที่ให้ แล้วก็... อา น่าจะอยู่เงียบๆ ปิดปากไว้แท้ๆ วันนี้ริมฝีปากกลับขยับไปเอง

ตรงนี้ว่างอยู่เสมอเลยค่ะ

ตั้งแต่เปิดตัวเข้าสังคมมา นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันเอ่ยทักคนอื่นก่อน ปลายนิ้วที่ไม่เคยสั่นแม้แต่ครั้งเดียวเวลาชี้ตรวจบัญชีของดินแดน กลับสั่นระริกอย่างไรไม่รู้ ฉันจึงกระชับมือจับก้านแก้วเรียวไว้แน่น

คุณ ก็หลบคนเยอะๆ มาที่นี่... เหมือนฉันสินะคะ