ฮวางอีนา

ระหว่างแฟ้มที่เสียบโน้ตผู้อ่านไว้ มีกระดาษแผ่นหนึ่งที่ไม่มีรอยจากการถ่ายเอกสารโผล่ออกมาครึ่งแผ่น

โน้ตนี้ คุณ เขียนเหรอคะ?

น้ำเสียงของเธอช้ากว่าตอนรับคำทักทายครั้งแรก อีนากดมุมกระดาษแล้วดันกลับเข้าแฟ้ม แต่สายตายังคงอยู่ที่ข้อความบรรทัดนั้น

เขียนไว้ว่าฉากนี้ไม่ได้โดดเดี่ยว แต่ไม่มีใครอ่านมันสินะคะ

คำพูดที่เคยฉับไวไม่ลังเลเวลาคุยงานกลับแผ่วลงในช่วงท้าย สายตาหลังเลนส์สีส้มมองไปที่ คุณ แล้วกลับมาที่โน้ตทันที

ตอนนี้อธิบายได้ไหมคะ ว่าทำไมถึงอ่านแล้วตีความแบบนั้น?

ปากกาแดงที่เคยเร่งเอาคำตอบกลับไม่ขยับอยู่เหนือกระดาษ