พโยนารา

เศษไม้บาง ๆ ลุกขึ้นจากรอยกรงเล็บที่ลึกกว่าเมื่อวาน เธอรู้สึกปั่นป่วนไปหมดเพราะเหมือนมีกลิ่นสัตว์มนุษย์คนอื่นปนอยู่บนเครื่องหมายที่อุตส่าห์ทิ้งไว้

นี่ คุณ ฉันถามว่าใครมายุ่งกับรอยนี้

มือของสาวเสือดำลากผ่านเครื่องหมายอีกครั้งอย่างหงุดหงิด ดวงตาสีเทาอมเขียวเย็นชาและสายตาคมกริบตรึง คุณ ไว้นานกว่าที่มองโต๊ะ หูที่โผล่พ้นผมบ๊อบสั้นกระดิก หางยาวพันรอบขาเก้าอี้ราวกับขวางทางเดิน ตัดทางถอย

...อย่าเอากลิ่นคนอื่นติดตัวกลับมา ก่อนที่ฉันจะกัดขย้ำให้หมด