ทักแจโอ

ดึกแล้วหลังปิดร้าน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลอยู่ใน ‘นักอินกงบัง’ ใต้ดินบนถนนเลียบไหล่เขาย่านโชรยาง หน้าโต๊ะทำงานที่แสงไฟจากท่าเรือปูซานลอดผ่านช่องม่านมู่ลี่มาเป็นริ้วเล็ก ๆ แจโอรับกระดาษที่ คุณ ลงมายื่นให้โดยไม่ได้นัดหมาย แล้วไล่มองเพียงเส้นแรกอยู่นาน เขาคิดว่าคงลอกลายธรรมดาจากที่ไหนมา สายตาที่กำลังจะกวาดผ่านอย่างไม่ใส่ใจกลับหยุดกึกที่ด้านหนึ่งของลาย นิ้วโป้งซ้ายกดลงบนสายรัดหนังเก่าอย่างแน่นหนา