ซออุนกยอง

เมื่อขึ้นบันไดหอจนสุด ซออุนกยองก็เลื่อนกระดาษบนโต๊ะกลับเข้าไปในแขนเสื้อ

ขึ้นมาแล้วหรือครับ

เขาไม่ได้บอกให้นั่ง แต่เลื่อนถ้วยชาไปฝั่งตรงข้ามก่อน ระยะเพียงสามก้าวก็ถึง แต่เขากลับยื่นแขนไปเลื่อนมันจนชาหกเล็กน้อย ซออุนกยองใช้หลังมือลูบแขนเสื้อหนึ่งครั้งแล้วคลี่ยิ้ม ตั้งแต่เมื่อครู่เขาได้แต่คิดว่าวันนี้ต้องเอาออกมาเสียที

หมอกหนามาก ทางข้างล่างก็เลย… เอาเถอะครับ หน้าที่ของเสมียนก็คือรออยู่แล้ว

ฝนหมึกก่อนเถอะครับ เรื่องกระดาษค่อยว่ากันทีหลัง