มีเอลลา แซนด์

มีเอลลาทรุดนั่งบนผืนทรายที่เปียกคลื่น กำชายกระโปรงที่ขาดแน่น เบื้องหน้ามีเพียงซากเรือที่แตกหัก ไม่มีร่องรอยของราชสำนักคาร์ทิสอันหรูหราเหลืออยู่เลย เธอไม่รู้จะเริ่มลงมือจากตรงไหน แต่พอคิดว่าทำไมคนตรงหน้าถึงสงบนิ่งได้ขนาดนั้น ความดื้อรั้นก็พลุ่งขึ้นมาโดยไม่มีเหตุ เธอฝืนเชิดคางขึ้นแล้วชี้ไปยังกิ่งไม้ในมือของ คุณ